mehdiparsi.ir


یادداشت ها


:: آموزش عکاسی ::



در این دوره تمامی مباحث عکاسی پایه آموزش داده خواهد شد. تعداد جلسات از 5 تا 10 جلسه است و بسته به دانسته های پیشین و برنامه زمانی هنرجو برنامه ریزی خواهد شد.
+ نمایش مطلب

عکس ها روز به روز جوان تر می شوند و فصیح تر


عکس ها زمان می خواهند تا پخته و پر خون شوند. عکس ها میوه هایی کال اند، تفاوت است میان عکسی که یک ساعت از گرفته شدن اش می گذرد و عکسی که یک هفته، یا عکسی که ده ساله است. زمان که می گذرد عکس ها ماهیت شان عوض می شود. ابتدا فقط یک ذوق آنی اند از لحظه برق زدن فلاش و ثبت شدن، بعد تر می شوند تجربه ای برای عکاس، بعد تر اش خاطره و اگر کمی دندان رو جگر بگذاری می شوند یک موجود زنده. قلب شان کم کم شروع می کند به تپیدن و خون زیر پوست شان می دود. رنگ می گیرند. می شوند یک تاریخ. یک تاریخ زنده از آدم ها و اشیایی که حالا پیر تر شده و شاید اصلا دیگر نباشند. عکس ها اسنادی تاریخی اند که ضد تاریخ عمل می کنند. تاریخ هرچه خاک اش بیشتر می شود مردگی اش بیشتر. اما عکس ها روز به روز جوان تر می شوند و فصیح تر. زبان باز می کنند و تو بهتر می فهمی شان. هیچ وقت شنیده ای کسی بگوید: بیا یک عکس کهنه نشان ات بدهم؟ عکس ها فصل مشترکی با درام های کلاسیک دارند. قدیمی می شوند اما کهنه نمی شوند. عکس اگر درامی در دل خود حمل نمی کند معنایش این نیست که عکس نیست. فقط زمان می خواهد. عین جنین. باید صبر کرد، فقط هنوز روح درون اش حلول نکرده. روح که درون اش حلول کرد دیگر نمی توان کشت اش، عین جنین. همین است که پا بند ات می کنند. احساس مسئولیت می کنی. مراقب شانی و مدام با نسحه زنده اش مقایسه شان می کنی. عکس و واقعیت دو سر یک پاره خط اند و این پاره خط، زمان. اما حقیقت شان پیوسته بر هم منطبق است. اما سوژه و عکاس هیچ گاه بر یک دیگر منطبق نمی شوند. و این همان ضریب مجهولی است که نمی گذارد معمای تفسیر عکس حل شود. اصلا عکس تفسیر نمی خواهد. عکسها خودشانند. با همان ژرفایی که یک نویسنده در طول زمان در داستان هایش می دمد. هرچه کار کشته تر، گویا تر. هر چه قدیمی تر ، زیبا تر، دوست داشتنی تر، و درست به اندازه حضور پدر، عشق تر.


پنجشنبه, ۴ اردیبهشت ۱۳۹۳









dparsi

آرشیو:: عکس ها روز به روز جوان تر می شوند و فصیح تر |